Aside

Η ΝΟΜΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΠΑΧΘΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΟΝΕΙΔΙΣΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Η ΝΟΜΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΠΑΧΘΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΟΝΕΙΔΙΣΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Του Απόστολου Αν Τάσση Δικηγόρου

 

Τον τελευταίο καιρό όλοι μας έχουμε ακούσει τους όρους “επαχθές (ή απεχθές) και επονείδιστο” όσον αφορά τη νομική φύση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Οι λέξεις αυτές δεν είναι κενές περιεχομένου ούτε αποτελούν απλούς επιθετικούς προσδιορισμούς.

 

Αντιθέτως αποτελούν νομικές έννοιες.

 

Από τον Απρίλιο του 2015 συγκροτήθηκε εξεταστική επιτροπή στην Ελληνική Βουλή (Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος), με έργο την εξέταση των λόγων δημιουργίας του Ελληνικού Δημόσιου χρέους και σκοπό την απόδοση τυχόν ευθυνών αφενός και τη διαγραφή του αφετέρου.

Η Επιτροπή Αλήθειας παρουσίασε ήδη την Προκαταρκτική Έκθεση που συνέταξε. Στα προσωρινά πορίσματα της ανωτέρω έκθεσης και ειδικότερα στο όγδοο Κεφάλαιο, αποτιμάτο το Ελληνικό Δημόσιο χρέος ως παράνομο, αθέμιτο, επονείδιστο, και μη βιώσιμου χαρακτήρα.

 

Κατά πόσο λοιπόν είναι δυνατή και όχι παραμυθία, η δυνατότητα μονομερούς και χωρίς συνέπειες, διαγραφή του δημοσίου χρέους της Ελλάδας; Μπορεί η Ελλάδα να προβεί σε μονομερή διαγραφή ενός χρέους που έχει προηγούμενα ονομάσει επαχθές ή είναι ένα λαϊκίστικο επιχείρημα όσων διαφωνούν με το μνημόνιο χωρίς καμία πρακτική εφαρμογή;

 

Κατ’ αρχήν: Τι σημαίνει “επαχθές και επονείδιστο χρέος”;

 

Το “επαχθές ή απεχθές χρέος” αναφέρεται σε χώρες με αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων που απομυζώντας το κράτος, διαθέτουν ποσά σε ξένες τράπεζες ή ντόπιες τράπεζες, αποκτούν τεράστια περιουσία, διάγουν «μη λιτό βίο» διαθέτουν συμμετοχές σε διάφορες εταιρίες εκμετάλλευσης του εθνικού πλούτου της χώρας κλπ. Κύρια λοιπόν προϋπόθεση για την ύπαρξη του απεχθούς χρέους είναι η χρήση των δανείων της χώρας για προσωπικούς σκοπούς των κυβερνόντων και όχι των λαών και των κρατών.

 

“Επονείδιστο” θεωρείται το χρέος, το οποίο προκύπτει από όρους υπερβολικούς, ληστρικούς, όντας λοιπόν το προϊόν  μιας λεοντείου συμφωνίας  με δυσμενέστατες επιπτώσεις στο δανειζόμενο κράτος.

 

Αφού για την απλούστευση του κειμένου, απαλείψω διάφορες εκδοχές – προσεγγίσεις που υιοθετούνται, καταλήγω στη θεωρούμενη ως επικρατούσα ερμηνεία, σύμφωνα με την οποία: Οι νόμιμες κυβερνήσεις των κρατών που οφείλουν προς ξένους δανειστές, έχουν το δικαίωμα άρνησης ή αναστολής πληρωμής του χρέους, αν επικαλεσθούν την «κατάσταση ανάγκης». Αυτή η θέση, υιοθετήθηκε και από την «Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου» του ΟΗΕ (1980 και 1983) και από το «Διεθνές Δικαστήριο» της Χάγης. Δηλαδή  τα κράτη, μέσα στα πλαίσια άσκησης της κρατικής τους κυριαρχίας, μπορούν  να αρνηθούν την αποπληρωμή δανείων, εφόσον είναι ο μόνος τρόπος για να επιτύχουν την εξασφάλιση των ζωτικών τους συμφερόντων έναντι άμεσων και επικείμενων κινδύνων.

 

Με βάση αυτό το νομικό – πολιτικό πλαίσιο, η Αργεντινή το έτος 2001 κήρυξε την κατάσταση «έκτακτης ανάγκης στην κοινωνική, διοικητική, οικονομική και συναλλαγματική πολιτική» αναστέλλοντας την πληρωμή του εξωτερικού χρέους και επιτυγχάνοντας την επαναδιαπραγμάτευσή του που οδήγησε στην διαγραφή του 70% της αξίας του (όπως διατείνονταν). Οι διεθνείς αντιδράσεις που προειδοποιούσαν για τις απώτερες μελλοντικές συνέπειες δεν εισακούσθηκαν. Η υιοθέτηση τελικά από την Αργεντινή της συγκεκριμένης στάσης, οδήγησε για δεύτερη φορά τη χώρα στη χρεοκοπία, το καλοκαίρι του έτους 2014.

 

 

 

Η προσέγγιση της Ελλάδος: Η Ελλάδα προχώρησε ένα βήμα ακόμη πιο πέρα. Η επιδίωξη της επιτροπής αλήθειας για το Ελληνικό χρέος, θεωρούμενη ως η ριζοσπαστικότερη, ανατρέχει στο ιστορικό παράδειγμα της διαγραφής όλων των τσαρικών χρεών από την κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης το 1921. Αιτιολογήθηκε από τον Β. Ι. Λένιν με το σκεπτικό ότι «κανένας λαός δεν είναι υποχρεωμένος να πληρώσει  την αξία αυτών των αλυσίδων που ο ίδιος ο λαός φορούσε στη διάρκεια των αιώνων». Κατά την μεταπολεμική περίοδο, αναδείχθηκε το αίτημα των χωρών του τρίτου κόσμου για διαγραφή των χρεών τους, κινούμενο στο πλαίσιο του κινήματος για δικαιότερη διεθνή οικονομική τάξη. Αυτό,  υιοθετήθηκε από την Καθολική Εκκλησία (1980) και από την «Αρμοστεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα» του ΟΗΕ (1998). Το βασικότερο επιχείρημα αυτής της προσέγγισης, είναι ότι δεν πρέπει να αποπληρώνεται το «απεχθές» χρέος.

Εκεί λοιπόν εντοπίζεται η προέλευση της σημερινής ρητορικής τοποθέτησης της δικής μας επιτροπής αληθείας για το Ελληνικό Δημόσιο χρέος.

 

Παρότι στον προσδιορισμό της έννοιας του «επαχθούς» χρέους δεν υπάρχει ομοφωνία, είναι ευρύτερα δεκτός ο ορισμός πού έδωσε ο Ρώσος διεθνολόγος Alexander Shack (1927) που εισήγαγε την έννοια στο διεθνές δίκαιο. Συγκεκριμένα, ως «επαχθές» ορίζεται εκείνο το χρέος που είναι σε βάρος του λαού μιας χώρας, στο οποίο δεν υπήρξε συναίνεση του λαού και ήταν σε γνώση των πιστωτών.

    

Με λίγα λόγια επαχθές ή απεχθές και επονείδιστο, είναι το χρέος το οποίο έλαβε ένα δικτακτορικό καθεστώς, ερήμην του λαού του, το οποίο δεν χρησιμοποιήθηκε για το λαό, αλλά καταχράστηκε από τους δικτάκτορες. Είναι απαραίτητο όμως, να αποδειχθεί ότι ο δανεισμός δεν ήταν σε όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού και συνεπώς δεν είχε τη συναίνεσή του.

Κατά την διαδικασία ενώπιον διαιτητικού δικαστηρίου, η κυβέρνηση της οφειλέτριας χώρας πρέπει να προβεί σε απόδειξη του γεγονότος ότι πολλά από τα δημιουργηθέντα, από προηγούμενες κυβερνήσεις, χρέη ανήκουν στην κατηγορία του «επαχθούς» χρέους. Οι πιστωτές αντίθετα, πρέπει να αποδείξουν αφενός ότι οι απαιτήσεις τους δεν εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία και αφετέρου ότι έλαβαν υπόψη την πιστοληπτική ικανότητα του κράτους-οφειλέτη.

 

 

Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η πράξη της άρνησης πληρωμής του χρέους αποτελεί έννομη πράξη η οποία μπορεί να αξιολογηθεί ως στάση πληρωμών και να οδηγήσει σε χρεοκοπία. Οι πιστωτές βέβαια, έχουν το δικαίωμα προσφυγής στα διεθνή ή εσωτερικά δικαστήρια των χωρών, διεκδικώντας την αποπληρωμή του χρέους.

 

Το μοντέλο αυτό επιχειρείται λοιπόν να εφαρμοσθεί στην Ελληνική περίπτωση. Ως βασικό επιχείρημα της επιλογής δε αυτής, εμφανίζεται το ότι η έμπρακτη εφαρμογή του στις διεθνείς σχέσεις, ως συγκεκριμένη περίπτωση σύνδεσης θεωρίας και πράξης, δικαιώθηκε στην περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους του Ισημερινού (πρώην Εκουαδόρ όπου σημαντικότατο ρόλο και εκεί διαδραμάτισε ο κος Ερίκ Τουσέν) το έτος 2008.

 

Ο κος Ερίκ Τουσέν Βέλγος ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας είναι το ίδιο πρόσωπο που ως επιστημονικός συνεργάτης πλέον της προέδρου της επιτροπής αληθείας και προέδρου της Ελληνικής Βουλής κας Κωνσταντοπούλου, επωμίστηκε το κύριο βάρος διεκπεραίωσης του έργου της επιτροπής.

 

Το βιογραφικό του κ Τουσέν:

Τροτσκιστής ακτιβιστής ειδικευμένος σε θέματα επονείδιστου και παράνομου χρέους στον Ισημερινό.

Το 1970 εντάχθηκε στη Δ’  Διεθνή. Το 1980 έγινε μέλος της Διεθνούς Εκτελεστικής Επιτροπής της Ενιαίας Γραμματείας της Δ’  Διεθνούς, στο ρεύμα του μαρξιστή οικονομολόγου Ερνέστ Μαντέλ. Ως τροτσκιστής ακτιβιστής έλαβε μέρος σε πολλές πολιτικές και συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις στην πατρίδα του και σε ολόκληρο τον κόσμο. Έχει επανειλημμένως υποστηρίξει με βιβλία και άρθρα του ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και η Παγκόσμια Τράπεζα στήριξαν αναρίθμητα δικτατορικά καθεστώτα ανά την υφήλιο. Ταυτόχρονα σπούδασε Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια της Λιέγης και του Παρισιού (Paris VIII). Σήμερα διδάσκει στα πανεπιστήμια αυτά, ενώ έχει συγγράψει πολλά βιβλία και επιστημονικές μελέτες – το τελευταίο βιβλίο του «Bankocracy» («Τραπεζοκρατία») εκδόθηκε εφέτος από τις εκδόσεις Merlin Press στο… Λονδίνο!
Τα χρέη του Τρίτου Κόσμου

Ο Ερίκ Τουσέν έχει προσφέρει τις συμβουλευτικές υπηρεσίες του σε πολλές υπερχρεωμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής και του Τρίτου Κόσμου. Το 2003 βοήθησε τη νέα τότε κυβέρνηση του Ανατολικού Τιμόρ να επανακαθορίσει τις σχέσεις της με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Από το 2005 συνεργάστηκε με αργεντινούς οικονομολόγους για τη δημιουργία του Παρατηρητηρίου Διεθνούς Χρέους, από το 2005 ως το 2008, προσκεκλημένος της Οικονομικής Επιτροπής της Αφρικανικής Ενωσης, υπέβαλε τις προτάσεις του για τη διαγραφή επαχθών χρεών αφρικανικών κρατών, ενώ από το 2010 έχει εμπλακεί σε πρωτοβουλίες πολλών πολιτών για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους στην Ελλάδα αλλά και στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στη Γαλλία και στο Βέλγιο.

 

Αντί συμπερασμάτων: Ο κ Ερίκ Τουσέν προσέφερε τις (πολυσυζητημένες εσχάτως στην Ελλάδα) υπηρεσίες του στο Εκουαδόρ προσκεκλημένος του προέδρου της χώρας Ραφαέλ Κορέα. Το 2007 ο Κορέα δημιούργησε μια επιτροπή για να μελετήσει αν το εθνικό χρέος της χώρας είναι επαχθές και παράνομο διότι συνήφθη από τα προηγούμενα αυταρχικά και διεφθαρμένα καθεστώτα. Με βάση το πόρισμα που εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2008, το Εκουαδόρ, αποδεχόμενο την έκθεση αυτή, δεν προσέφυγε σε διεθνή δικαστήρια αλλά κήρυξε στάση πληρωμών  εκμεταλλευόμενος την πτώση των τιμών των ομολόγων. Τα επαναγοράζει λοιπόν από την αγορά σε πολύ χαμηλές τιμές εκμεταλλευόμενος τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας.

 

 

Όμως μη μπορώντας να βρει πρόθυμους χρηματοδότες στη συνέχεια, το Εκουαδόρ μετά το 2008 αναγκάστηκε να καταφύγει σε διάφορες χώρες για δανεισμό αλλά, αφού δεν βρήκε ανταπόκριση, εκχώρησε την πλήρη εκμετάλλευση των πετρελαϊκών αποθεμάτων  της χώρας στην Κίνα.

 

Σήμερα το πρωί, η Ελληνική Βουλή, συμφώνησε τη συνομολόγηση τρίτου μνημονίου, στα πλαίσια λήψης ενός νέου επαχθούς και επονείδιστου δανείου από τους ίδιους κακόπιστους δανειστές με πολύ χειρότερους όρους από ότι τα προηγούμενα, ενώ έχει ήδη αποφανθεί για το χαρακτήρα των προηγούμενων.

Κατά συνέπεια νομίζω ότι είναι προφανής η τύχη και της επιτροπής και των συμπερασμάτων αυτής.

Πρέβεζα 16-7-2015

Aside

Ιατρικό Νομικό Συνέδριο Νάξος – Ιούλιος 2015

Ιατρικό Νομικό Συνέδριο

Νάξος – Ιούλιος 2015f

 

Το διάστημα μεταξύ 10 και 11 Ιουλίου έλαβε χώρα στη Νάξο Ιατρικό – Νομικό Συνέδριο με θέμα το Ιατρικό Δίκαιο στην Πράξη.

Η σύντομη τοποθέτησή μου είχε ως εξής:

«Κύριοι σύνεδροι.

Εάν κλειδώσουμε σε μία αίθουσα έναν γιατρό, ένα δικηγόρο και ένα δικαστή, είναι πολύ πιθανόν να προβούν σε παράλληλους μονόλογους, τελώντας σε πλήρη αδυναμία συνεννόησης, αφού δεν θα μπορούν ούτε να πείσουν ούτε να πεισθούν. Οι νομικές έννοιες είναι πολλές φορές ακατανόητες στους ιατρούς, όπως και οι ιατρικές για τους νομικούς.

Το δύσκολο έργο και το κενό μεταξύ των ιατρικών και νομικών ζητημάτων, καλούνται να επιλύσουν οι νεοσύστατες επιστήμες της ιατροδικαστικής, ψυχιατροδικαστικής, βιοηθικής κλπ, επιδιώκοντας να συγκεράσουν και συγκεντρώσουν στο ίδιο πρόσωπο, γνώσεις και από τις δύο αυτές επιστήμες. Πράγμα ωστόσο ιδιαίτερα δύσκολο αφού η κατοχή μόνο της μίας εκ των επιστημών αυτών, είναι έργο σχεδόν ακατόρθωτο για το σύγχρονο επιστήμονα. Πόσο μάλλον και των δύο.

Ακόμη όμως και η συγκέντρωση της γνώσης να επιτευχθεί, θα βρεθούμε μπροστά στο ερώτημα του Γκάντι : ποια η αξία της επιστήμης αν αποχωριστεί από την αρετή; Ποιο είναι το νόημα να κατέχει κάποιος την απόλυτη γνώση και των δύο επιστημών, και άρα να εμφανίζεται ως αυθεντία, όταν προτίθεται να χρησιμοποιήσει τη γνώση αυτή, όχι προς όφελος της κοινωνίας αλλά του εαυτού του. Στη συγκεκριμένη δε περίπτωση, η γνώση αυτή, χωρίς αρετή μπορεί να καταστεί ιδιαίτερα επικίνδυνη αφού, θα είναι σχεδόν αδύνατη ανταπόδειξη απέναντι στην κρίση του ειδικού.

φωτογραφία 1φωτογραφία 2

Εύλογα λοιπόν γεννάται το ερώτημα πως γίνεται η χρήση των ειδικών αυτών γνώσεων των δύο επιστημών από τον κάτοχο αυτών, όταν αυτές παρατίθενται μπροστά στο δικαστή, που πρέπει να τις αποδεχθεί, αξιολογήσει και με βάση αυτές να εκδώσει δίκαιη απόφαση;

Στο ερώτημα αυτό οι ιατροί, παλαιότερα είχαν ως κανόνα την επωδό: Ο άνθρωπος είναι προορισμένος να πεθάνει. Ο γιατρός δεν είναι υποχρεωμένος να σώζει τον κάθε ασθενή. Το επιχειρεί και εάν το καταφέρει είναι ο θεός. Αλλιώς, δεν φταίει. Ο γιατρός ότι ήταν να κάνει το έκανε. Ας βάλει το χέρι του και ο ίδιος ο θεός…

Ενώ οι Δικηγόροι: Ο Δικηγόρος έχει υποχρέωση να εμφανίσει και μεγιστοποιήσει την αλήθεια ή το ποσοστό αυτής, του εντολέα του. Από εκεί και πέρα, ας βάλει το χέρι του και ο Δικαστής…

Βεβαίως με την εξέλιξη της επιστήμης αυτές οι απλουστεύσεις τείνουν να εξαλείφονται.

Παρόλα αυτά, όταν η αρετή δεν συναντάται με την επιστήμη, η τελευταία γίνεται τεράστιο φονικό όπλο κατά του αδυνάτου και αυτού που δεν έχει τη δυνατότητα της τέλειας υπεράσπισης δικαστικά και ιατροδικαστικά.

Σε κάθε περίπτωση ιατρικού σφάλματος, κινείται ταυτόχρονα και παράλληλα και η πειθαρχική διαδικασία στα πλαίσια ΕΔΕ κατά του ιατρού. Για τους δικηγόρους σπανιότερα αφού το θύμα … επιζεί. Μία καλή αρχή λοιπόν για την εφαρμογή και εμπέδωση της αρετής θα ήταν η σωστή λειτουργία των πειθαρχικών συμβουλίων και επιτροπών ιατρών και δικηγόρων, ούτως ώστε να αποδίδεται δικαιοσύνη κάθε φορά που κατηγορούμαστε για τη μη σωστή άσκηση του λειτουργήματός μας. Πόσες φορές όμως βλέπουμε καταδικαστικές αποφάσεις από τα πειθαρχικά συνδικαλιστικά μας όργανα; Ελάχιστες. Στα πλαίσια του στατιστικού λάθους. Και συνήθως όταν δεν μπορεί να υπάρχει άλλη οδός ή εμφιλοχωρεί εμπάθεια των κριτών απέναντι στους κρινόμενους. Ποια ισχύ έχουν λοιπόν τα πορίσματα και οι εκθέσεις των επιτροπών αυτών «των σοφών» απέναντι στο Δικαστή, που γνωρίζει εκ των προτέρων ότι είναι μεροληπτικές; Αν μάλιστα σκεφθεί κανείς την πρόβλεψη του άρθρ. 45 ΚΠοινΔ, όπου ρητά ορίζει ότι παρέλκει η προανάκριση όταν έχει προηγηθεί ΕΔΕ, τότε γίνεται αντιληπτή η κρισιμότητα και η ανάγκη δίκαιης διοικητικής εξέτασης του κρινόμενου ζητήματος και του κατηγορουμένου γιατρού ή δικηγόρου.

Δυστυχώς όμως, ακόμη, σήμερα που όλοι ζητούμε αλλαγές, κανείς μας δεν επιθυμεί να αλλάξει προσωπικά. Είναι πολύ εύκολο να βρεις ιατροδικαστή για να υπερασπίσει τη θέση ενός ιατρού στην περίπτωση ιατρικού σφάλματος, αναφέροντας ανακρίβειες και ψέματα που δεν μπορούν να ελεγχθούν και διασταυρωθούν από το δικαστή που δεν έχει τις ειδικές γνώσεις.

Αυτόν τον τομέα λοιπόν καλείται να καλύψει η ιατροδικαστική. Με ακέραιη συνείδηση, με σεβασμό στον Ιπποκράτειο όρκο αλλά και στο καθήκον αληθείας, με σεβασμό στον άνθρωπο.

Η τυπικότητα είναι πάντα υπέρ του αδύνατου. Αν πασιφανώς οι απαλλακτικές ΕΔΕ, αποφάσεις πειθαρχικών επιτροπών και κρίσεις ιατρών – πραγματογνωμόνων – ιατροδικαστών ήταν αδέκαστες και ακέραιες, θα μπορούσαν με μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου να γίνονται αποδεκτές από τα δικαστήρια προς χάρη του κοινωνικού συνόλου. Εκεί νομίζω ότι πρέπει να εστιάσουμε και εκεί οφείλουμε να συνεπικουρήσουμε εμείς οι δικηγόροι. Και έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.»

Νάξος 10 Ιουλίου 2015

Απόστολος Αν Τάσσης

Δικηγόρος

Aside

ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΕ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΑΤΥΧΗΜΑ, ΓΙΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ – ΑΠΟΒΟΛΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ.

ΑΡ. ΑΡΧΕΙΟΥ ΜΑΣ 1992

Στην αστική δίκη οι ενάγοντες δεν επιφυλάχθηκαν ως προς το δικαίωμά τους για την ηθική βλάβη. Στην ποινική δίκη παραστάθηκαν για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, επικουρικά δε για την υποστήριξη της κατηγορίας. Υποβάλλαμε ένσταση ως προς την παράσταση της πολιτικής αγωγής, αφού στη συγκεκριμένη περίπτωση αφενός οι ενάγοντες δεν είχαν επιφυλαχθεί με την αγωγή τους ως προς την ηθική τους βλάβη, αφετέρου δεν δικαιολογείται παράσταση πολιτικής αγωγής προς υποστήριξη της κατηγορίας, στην συγκεκριμένη περίπτωση (πχ η έννοια του υπαλλήλου ως προς τον κατηγορούμενο, ή έφεση εισαγγελέα επί προηγούμενης αθωωτικής κλπ). Ή έλλειψη πρόνοιας επιφύλαξης κατά την αστική δίκη δεν διορθώνεται ούτε αναπληρώνεται με δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής προς υποστήριξη της κατηγορίας. Το Δικαστήριο αφού διέταξε την αποβολή της πολιτικής αγωγής, συνυπολογίζοντας τη μεγάλη συνυπαιτιότητα αλλά και το συντρέχον πταίσμα του θανόντος καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε φυλάκιση 7 μηνών με αναστολή.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ 30-6-2015

 

Aside

ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΑΤΥΧΗΜΑ

ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΤΑΚΤΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΔΙΑΔΙΚΟΥΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ – ΔΙΑΤΡΟΦΕΣ ΓΙΑ ΕΠΟΜΕΝΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ – ΔΙΠΛΟΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΥΝΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΕΧΟΝΤΟΣ ΠΤΑΙΣΜΑΤΟΣ – ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΡΟΦΩΝ – ΠΟΙΑ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΕΠΤΗ.

Άρθρα 10, Ν. 489/1976, 928, 937 ΑΚ,

ΑΡ. ΑΡΧΕΙΟΥ ΜΑΣ 1992

Οι ενάγοντες στην αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας, εκθέτουν ότι έλαβε χώρα τροχαίο αυτοκινητικό ατύχημα μεταξύ του οδηγού δικύκλου μοτοποδηλάτου – συζύγου της πρώτης και πατέρα των λοιπών εναγόντων, και του εναγομένου οδηγού αυτοκινήτου, ασφαλισμένου για την έναντι τρίτων ασφαλιστική ευθύνη στη δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία, με συνέπεια τον θανάσιμο τραυματισμό του πρώτου οδηγού μοτοποδηλάτου. Το ανωτέρω Δικαστήριο με προηγούμενη απόφασή του, η οποία αποτελεί δεδικασμένο για την κρινόμενη υπόθεση όσον αφορά τα προδικαστικά της ζητήματα (όπως ο βαθμός συνυπαιτιότητας) απεφάνθη για την κατά 30% υπαιτιότητα του οδηγού του αυτοκινήτου, 70% συνυπαιτιότητα του θανόντος στην επέλευση του αποτελέσματος και επιπλέον, απόδοση στον θανόντα συντρέχοντος πταίσματος σε ποσοστό 20% στην επέλευση των συνεπειών αυτού στο θανάσιμο τραυματισμό του, επειδή δεν φορούσε προστατευτικό κράνος. Τρόπος διπλού υπολογισμού ποσοστού συνυπαιτιότητας και συντρέχοντος πταίσματος.

Το αίτημα για αποζημίωση των εναγόντων λόγω στέρησης διατροφής τους για το διάστημα 2010 έως 2017 κατά της εντολέως μας ασφαλιστικής, το οποίο εγείρουν στην τελευταία αγωγή τους απορρίφθηκε ως κατ’ ουσίαν αβάσιμο, λόγω της διετούς (τότε) παραγραφής της ευθύνης του ασφαλιστή έναντι του παθόντος.

Συγκεκριμένα το ανωτέρω Δικαστήριο δέχτηκε ότι από το χρόνο θανάτου του παθόντος το 1997 ήταν προβλεπτή με απόλυτη βεβαιότητα η στέρηση διατροφής και λοιπών υπηρεσιών που θα υφίσταντο στο μέλλον οι ενάγοντες από τον κατά το νόμο υπόχρεο για παροχή τους σύζυγο και πατέρα τους. Από το 1997 γεννήθηκε υπέρ αυτών αξίωση αποζημιώσεως για ολόκληρη τη ζημία θετική και αποθετική παρούσα ή μέλλουσα, η δε παραγραφή της αξιώσεως αυτής εφόσον στην κρινόμενη περίπτωση στρέφεται αποκλειστικά κατά της εναγομένης ασφαλιστικής (αφού είχε γίνει παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής για τον πρώτο εναγόμενο) είναι διετής και κατισχύει της πενταετούς 937ΑΚ. Επίσης δεν αποδείχτηκε ότι όλη η αξίωση των εναγόντων βεβαιώθηκε με τελεσίδικη δικαστική απόφαση (δηλαδή και η αποζημίωση των εναγόντων για την περίοδο που αφορά η υπό κρίση αγωγή) και ως εκ τούτου δεν παρατάθηκε ο χρόνος παραγραφής της σε εικοσαετή.

     ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ 30-6-2015

 

Aside

 ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΑΤΥΧΗΜΑ

Αδικοπραξία – Ισχυρισμός περί ανωτέρας βίας λόγω θραύσης ελαστικού ως γεννεσιουργός αιτία του ατυχήματος. Ορισμός ανωτέρας βίας και ποιος φέρει τον κίνδυνο αυτής – εύλογη αποζημίωση. Διαφορές από αδικοπραξία και πλήρη αποζημίωση. Οικείοι. Οδήγηση υπό την επήρεια μέθης ως λόγος εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη. Αδιάφορη η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ υπαιτιότητας και ζημιογόνου αποτελέσματος για την εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη, καθότι η μέθη ενέχει τον τυπικό κίνδυνο πρόκλησης ατυχήματος. Παρεμπίπτουσα αγωγή.

ΕΟ Πρέβεζας – Ιωαννίνων.

Άρθρα Ν. Γ (κόπα) Ν/1911, 928, 932, 1485, 1486, 1493, 1389, 1390 ΑΚ αρθρ 6 παρ.6 του Ν. 489/1976, αρ.42 ΚΟΚ, αρ. 25 Κ4/585/1978 ΑΥΕ.

ΑΡ. ΑΡΧΕΙΟΥ ΜΑΣ 581

Ο εναγόμενος οδηγώντας ΔΧΕ αυτοκίνητο (ταξί) ιδιοκτησίας του καθώς πλησίαζε προς το 9ο χιλιόμετρο της Εθνικής οδού Πρέβεζας – Ιωαννίνων δεν ρύθμισε την ταχύτητά του ανάλογα και ενώ βρισκόταν πάνω σε στροφή, επιχείρησε να προσπεράσει προπορευόμενο όχημα σε σημείο που δεν επιτρεπόταν με συνέπεια να χάσει τον έλεγχο του οχήματός του και εισερχόμενο στο αντίθετο ρεύμα πορείας να συγκρουσθεί με ΙΧΕ αυτοκίνητο. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν ο θανάσιμος τραυματισμός του οδηγού του και η ολοσχερής καταστροφή του ΙΧΕ αυτοκινήτου.

Οι συγγενείς του θανόντος άσκησαν αγωγή κατά του οδηγού του ΔΧΕ αυτοκινήτου και κατά της ασφαλιστικής του εταιρίας αποζημίωση: για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, στέρηση διατροφής, έξοδα κηδείας, και την ολοσχερή καταστροφή του αυτοκινήτου που περιήλθε στη σύζυγο ως εξαίρετο.

Προσδιορισμός έννοιας «οικείων».

Άσκηση παρεμπίπτουσας αγωγής της ασφαλιστικής εταιρίας κατά του πρώτου εναγομένου οδηγού του ΔΧΕ (ταξί) λόγω οδήγησης υπό την επίδραση αιθυλικής αλκοόλης.

Ισχυρισμός περί ανωτέρας βίας λόγω θραύσης ελαστικού ως γεννεσιουργός αιτία του ατυχήματος. Ορισμός ανωτέρας βίας και ποιος φέρει τον κίνδυνο αυτής – εύλογη αποζημίωση.

Αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου.

Δεκτή η παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρίας κατά του εναγομένου με την αιτιολογία της επήρειας οινοπνεύματος του οδηγού που αποτελεί λόγο εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη. Ο ισχυρισμός του τελευταίου περί μη υπάρξεως αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της μέθης και του ατυχήματος κρίθηκε ως μη νόμιμος και απορρίφθηκε με την αιτιολογία ότι : « … στις περιπτώσεις παραβάσεως ασφαλιστικού βάρους του άρθρου 25 της Κ 4/585/1979 ΑΥΕ δεν ερευνάται καν η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παραβάσεως του ασφαλιστικού βάρους και της ζημίας καθώς οι ανωτέρω παραβάσεις μεταξύ των οποίων και η μέθη, ενέχουν τον τυπικό κίνδυνο πρόκλησης ατυχήματος σε τρίτο πρόσωπο και συνδυάζονται για το λόγο αυτό με βαρύτερη κύρωση σε βάρος του ασφαλισμένου (βλ Κρητικός σελ 597 – 598, αριθμ. 1728 – 1731). Διάφορη αιτιολογία από την απόφαση του Εφετείου που απέρριψε απλά ως αβάσιμο τον ισχυρισμό.

Ενώπιον του Εφετείου Ιωαννίνων ασκήθηκαν τρεις διαφορετικές εφέσεις με εκκαλούντες την ασφαλιστική εταιρεία, τους ενάγοντες και τον οδηγό του ζημιογόνου. Το Εφετείο δέχθηκε ότι δεν υπάγονται στην έννοια του οικείου οι γαμβροί επ’ αδερφή και οι κουνιάδοι.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πρέβεζας έκρινε ένοχο τον οδηγό του ΙΧ και τον καταδίκασε σε φυλάκιση δυόμιση ετών για ανθρωποκτονία από αμέλεια με αναστολή.

 

         ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ 30-6-2015

 

Aside

ΠΟΙΝΙΚΟ – ΑΔΙΚΟΠΡΑΞΙΑ

Άρθρα 914 ΑΚ, 216, 375, 386 ΠΚ, 457-459, 460-463 ΚΠολΔ

 

ΑΡ. ΑΡΧΕΙΟΥ ΜΑΣ 2574

ΑΠΑΤΗ – ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ – ΥΠΕΞΑΙΡΕΣΗ

Η υπόθεση αφορά μεγάλη υπόθεση κακουργηματικής απάτης, πλαστογραφίας και υπεξαίρεσης που εκτυλίχθηκε στην Ήπειρο.

Η ενάγουσα ανώνυμη εταιρία δραστηριοποιείται στην παραγωγή, και εμπορία γαλακτοκομικών προϊόντων διατηρώντας μεγάλο εργοστάσιο. Με αγωγή της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, ισχυρίστηκε ότι ο Διευθυντής του εργοστασίου της, απέστειλε επιστολές στην εταιρεία, με τις οποίες εισηγούνταν να χορηγηθούν από την τελευταία χρηματικά ποσά στους εναγομένους – φερόμενους ως κτηνοτρόφους, ως προκαταβολές για την προμήθεια γάλακτος από τους τελευταίους στην ανωτέρω ανώνυμη εταιρεία. Ο Διευθυντής παρίστανε εν γνώση του ψευδώς στους εκπροσώπους της, (Πρόεδρο του Δ.Σ. και Διευθυντή Χρηματοδοτήσεων), ότι είχε ελέγξει τις κτηνοτροφικές τους μονάδες και ότι αυτοί πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να λάβουν τις προκαταβολές, ήτοι κατείχαν μονάδες ζώων και μπορούσαν να παράγουν συγκεκριμένες ποσότητες γάλακτος ετησίως. Αντιθέτως, η αλήθεια ήταν ότι οι αναφερόμενοι στις εισηγήσεις – επιστολές του Διευθυντή κτηνοτρόφοι, δεν δικαιούνταν προκαταβολές διότι δεν είχαν σχέση με την κτηνοτροφία και μάλιστα δεν κατείχαν καν ζώα.

Η ενάγουσα – εταιρεία ισχυρίστηκε επίσης ότι κάποιοι από τους εναγόμενους αγρότες, παριστάνοντας ψευδώς ότι είχαν παραδώσει ποσότητες γάλατος, νόθευσαν τις αναφερόμενες στην αγωγή επιταγές εκδόσεως της ίδιας (ενάγουσας) θέτοντας στην θέση της οπισθογράφησης, κατ’ απομίμηση, την υπογραφή του εις διαταγή δικαιούχου και, στη συνέχεια, παραπλανώντας τους υπαλλήλους της πληρώτριας Τράπεζας εμφάνισαν ως δικαιούχοι τις επιταγές αυτές προς πληρωμή και εισέπραξαν τα ποσά τους ζημιώνοντας έτσι την περιουσία της.

Η ενάγουσα ισχυρίζονταν ότι οι δύο εντολείς μας, παρέστησαν εν γνώσει τους ψευδώς στους εκπροσώπους της, ότι είναι κάτοχοι ζώων και κτηνοτρόφοι με σκοπό να εισπράξουν διάφορα ποσά από την εταιρεία για την προμήθεια γάλακτος. Το ανωτέρω Δικαστήριο δέχτηκε τις ενστάσεις πλαστότητας και για τους δύο εναγομένους εντολείς μας και απέρριψε την αγωγή για τα πρόσωπά τους καθώς αποδείχτηκε ότι οι επιταγές που εκδόθηκαν σε διαταγή τους δεν παραλείφθηκαν ποτέ από τους ίδιους αλλά νοθεύτηκαν και εισπράχθηκαν από άλλα πρόσωπα, υπαλλήλους της ενάγουσας οι οποίοι έχοντας συστήσει ολόκληρο κύκλωμα, λειτουργούσαν εν αγνοία των κτηνοτρόφων που φέρονταν ως δικαιούχοι. Έτσι οπισθογραφούσαν μεταξύ τους τις επιταγές και εισέπρατταν την αξία τους. Προκειμένου δε να μην γίνεται αντιληπτή η δράση τους κατά την καταμέτρηση του βάρους, νόθευαν το γάλα που παρέδιδαν στο εργοστάσιο προσθέτοντας ποσότητες νερού.

Ο ένας εκ των εντολέων μας ηλικίας 75 ετών, εμφανίζονταν ως «νέος αγρότης», ενώ ο δεύτερος εμφανίζονταν ως κτηνοτρόφος, ενώ δεν κατείχε ζώα, ούτε είχε ασχοληθεί ποτέ με την κτηνοτροφία. Κανείς εκ των δύο δεν είχε υποβάλει ποτέ αίτημα συνεργασίας στην ενάγουσα, ούτε γνώριζε την χρήση και εμπλοκή του ονόματός του.

Το Δικαστήριο, δέχθηκε ότι την ευθύνη φέρουν οι προστιθέντες της εταιρίας οι οποίοι συστηματικά την εξαπατούσαν και όχι οι αγρότες.

 

Εκτός από την αγωγή, μετά από μήνυση της ενάγουσας, ασκήθηκε ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος μόνο υπαλλήλων της. Οι εντολείς μας απαλλάχθηκαν οποιασδήποτε ευθύνης.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ : 30-6-2015

 

Aside

ΔΙΑΤΑΡΑΞΗ ΚΟΙΝΗΣ ΗΣΥΧΙΑΣ ΑΠΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΣΤΕΡΕΟΦΩΝΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ– ΕΠΙΒΟΛΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΚΥΡΩΣΕΩΝ ΑΝΕΥ ΗΧΟΜΕΤΡΗΣΕΩΣ- ΑΜΥΝΑ

 

  1. Υγειονομική Διάταξη Α1β/8577/1983
  2. Υγειονομική Διάταξη Υ1γ/Γ.Π./οικ.96967 (ΦΕΚ Β 2718/201214 Β 2) παρ. 2
  3. Αστυνομική διάταξη 3/1996

 

Προσωρινό αρχείο μας

 

Με απόφαση του Αστυνομικού Δντή διατάχθηκε η προσωρινή σφράγιση καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος για δέκα ημέρες ως διοικητικό μέτρο μετά τη διαπίστωση τριών παραβάσεων εντός έτους.

 

Μετά την κατάργηση της υπ’ αριθμ. Α1Β 8577/1983 υγειονομικής διάταξης δεν απαιτείται πλέον ειδική άδεια για χρήση μουσικών οργάνων. Εφόσον η άδεια μουσικής και μουσικών οργάνων που εκδίδεται από το Δήμο αναφέρεται και σε χρήση εξωτερικού χώρου, δεν απαιτείται καμία άλλη άδεια. Στην περίπτωση αυτή, η μοναδική δυνητικά παράβαση στην οποία υποπίπτει ο κάτοχος της αδείας, είναι η ηχορύπανση μόνο εάν διαπραχθεί και αυτό βεβαιώνεται από μέτρηση με ηχόμετρο. Αν δεν υπάρχει μέτρηση δεν υπάρχει παράβαση διότι η ηχορύπανση δεν είναι μία αφηρημένη έννοια ερμηνευόμενη κατά το δοκούν, αλλά νομική έννοια με σαφή αντικειμενική υπόσταση και προϋποθέσεις που τη συγκροτούν. Η ηχομέτρηση είναι μία σύνθετη διαδικασία η οποία διενεργείται από εξειδικευμένα όργανα με συγκεκριμένη διαδικασία.

Στο άρθρο 14 Β 2 παρ. 2 της ΥΑ Υ1γ/Γ.Π./οικ.96967 (ΦΕΚ Β 2718/2012) προβλέπεται ρητά ότι «δεν θεωρούνται Κέντρα Διασκέδασης οι επιχειρήσεις τροφίμων και ποτών στις οποίες, κατόπιν αδείας της αρμόδιας Δημοτικής Αρχής ή άλλης αρχής και σύμφωνα με τις ισχύουσες σχετικές διατάξεις γίνεται χρήση μουσικών οργάνων ή στερεοφωνικού συγκροτήματος μικρής ισχύος με μέγιστη Α-ηχοστάθμη κατά τη λειτουργία του καταστήματος 80 db». Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι δεν υπάρχουν πλέον οι περιορισμοί που έθετε η καταργηθείσα πλέον Υγειονομική Διάταξη Α1β/8577/1983 .

Επιτρέπεται δηλαδή σήμερα σε ένα κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος να έχει ζωντανή ορχήστρα, με όλα τα μουσικά όργανα που επιθυμεί ο επιχειρηματίας και με χρήση ενισχυτή και μεγαφώνων, αρκεί η μέγιστη Α-ηχοστάθμη να μην υπερβαίνει τα 80 db.

Ο Νομοθέτης θέλει να επιβάλλονται διοικητικές κυρώσεις εις βάρος αυτού που παραβιάζει τις σχετικές διατάξεις όταν εξαιτίας της εκπομπής ήχου σε ένταση μεγαλύτερη από την επιτρεπόμενη δημιουργούνται προβλήματα ηχορύπανσης.

 

Στην περίπτωσή του εντολέα μας δεν έγινε καμία μέτρηση με ηχόμετρο, ώστε να διαπιστωθεί εάν παραβιάζονται τα νόμιμα επιτρεπτά όρια. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει λόγος για εκπομπή ήχου σε ένταση μεγαλύτερη των 80 db και να γίνει λόγος για παράβαση που επισύρει την διοικητική κύρωση της σφράγισης του καταστήματος, διότι αυτό που διαπιστώθηκε από τα όργανα του Α.Τ. Καναλακίου ήταν μία άνευ μετρήσεως, αλλά με την μέθοδο της εκτίμησης «ηχορύπανση», η οποία δεν προσδιορίζεται επακριβώς, ώστε να προκύπτει η παράβασή μου.

 

Κατά της άνω απόφασης προσφύγαμε ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, ζητώντας την ακύρωσή της, την αναστολή εκτέλεσής της μέχρι τη συζήτηση της προφυγής μας καθώς και την έκδοση προσωρινής διαταγής αναστολής εκτελέσεως, μέχρι τη συζήτηση της αιτήσεως αναστολής.

 

Το δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτησή μας και ανέστειλε τη σφράγιση.

 

 

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ 26/6/2015