ΠΛΑΣΤΑ ΠΤΥΧΙΑ – ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕΤΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΕΛΕΣΘΕΙΣΑ ΔΙΑ ΝΟΘΕΥΣΕΩΣ ΓΝΗΣΙΟΥ ΤΙΤΛΟΥ ΣΠΟΥΔΩΝ – ΠΟΤΕ ΑΥΤΗ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (Ν 1608/1950) ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΚΑΤΑ ΙΔΙΩΤΗ (216 ΠΚ παρ 1 ή 3) – ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ – ΣΥΡΡΟΗ ΜΕ ΑΠΑΤΗ – ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΚΥΡΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΥΡΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

—– . . . —–

Η παρούσα δημοσίευση, περιέχει τους αυτοτελείς ισχυρισμούς που υπέβαλα ενώπιον του Εφ Κακουργημάτων, όπου πελάτισσά μου πρώην νοσηλεύτρια η οποία ήδη απολύθηκε, παραπέμφθηκε για το αδίκημα της πλαστογραφίας μετά χρήσεως σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και σε βάρος τρίτου προσώπου, τελεσθείσα άπαξ, από την οποία η ζημία που προξενήθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο και στο τρίτο άγνωστο πρόσωπο, υπερβαίνει το ποσό των 150.000,00 €.

Η σύνταξη του άρθρου αυτού και η ανάρτησή του στην ιστοσελίδα μου, δεν αποσκοπεί σε τίποτε άλλο παρά στην εναντίωσή μου στη νομική κατασκευή παραπομπής της κατηγορούμενης σε κακούργημα κατά του Δημοσίου, ενώ το αδίκημα το οποίο τέλεσε δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα πλημμέλημα που έχει παραγραφεί και το οποίο στρέφεται όχι κατά του Ελληνικού Δημοσίου που ουδέν ζημιώθηκε, αλλά κατά του «Χ» άγνωστου συνυποψηφίου που ενδεχόμενα θα καλούνταν στη θέση της να καταλάβει τη συγκεκριμένη θέση – αν υπήρχε.

Η σχετική νομολογία είναι πολύ φτωχή όσον αφορά το ζήτημα των πλαστών πτυχίων που χρησιμοποιήθηκαν για διορισμό στο Ελληνικό Δημόσιο τις τελευταίες δεκαετίες. Άλλα συμβούλια Εφετών δέχονται την συρροή απάτης και πλαστογραφίας, ενώ σε άλλα βουλεύματα γίνεται δεκτή η τέλεση μόνο της πλαστογραφίας. Όλα όμως μέχρι σήμερα τα Δικαστήρια (Εφετεία Κακουργημάτων), έχουν κρίνει, εσφαλμένα κατά την γνώμη μου ότι, η όποια πράξη και όπως αυτή αποδίδεται, συνιστά κακούργημα στρεφόμενο κατά του Ελληνικού Δημοσίου. Μέχρι στιγμής δεν έχω βρει δημοσιευμένη κάποια από τις αποφάσεις αυτές, πλην ενός βουλεύματος του Εφετείου Ευβοίας όπως αναφέρω κατωτέρω.

Η άποψή μου είναι η εξής:

Η δικαστική λειτουργία της εξουσίας δεν πιστεύω ότι «αφουγκράζεται» τη λαϊκή γνώμη και τις απαιτήσεις της κοινωνίας περί λαϊκών Δικαστηρίων αφού κρίνει με βάση το νόμο και με νηφαλιότητα. Η ελληνική κοινωνία αντίθετα, πολύ εύκολα εκστασιάζεται μπροστά στον ένοχο που πολλές φορές έχει παρανομήσει λιγότερο από την ίδια -πλην όμως μόνο αυτός ο τρίτος κατηγορούμενος συνελήφθη, και ζητά την παραδειγματική του τιμωρία. Θυμάστε τις περιπτώσεις κατασχέσεως των οχημάτων οι οδηγοί των οποίων συνελήφθηκαν να οδηγούν υπό μέθη, και την διακύμανση της νομολογίας για μία πολύ σύντομη περίοδο. Βιαστικές και επιπόλαιες κρίσεις δεν συντελούν στη δημιουργία κλίματος ασφάλειας δικαίου, ώστε να μπορεί ο κατηγορούμενος να γνωρίζει πότε τελώντας την ίδια πράξη θα κατηγορηθεί για πλημμέλημα και πότε για κακούργημα.

Οι περιπτώσεις των εξ ολοκλήρου πλαστών πτυχίων ή των αλλοιωμένων σε βασικά τους στοιχεία (βαθμολογία – ειδικότητα), ήταν ένα κοινό μυστικό στην Ελληνική κοινωνία αλλά και πολιτεία. Η Ελληνική πολιτεία αφού ανέχθηκε την κατάσταση αυτή για δεκαετίες, αφού δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα, αφού δέχθηκε ότι αυτός που διορίζεται με μέσον εις βάρος των υπολοίπων δεν είναι το ίδιο παράνομος, αφού εξομοίωσε τα κάθε είδους ιδιωτικά εξαγορασμένα πτυχία – αριστεία ιδιωτικών σχολών (στα οποία οι σπουδαστές δεν εμφανίζονταν καν) με αυτά των κρατικών εκπαιδευτηρίων που είχαν το βαθμό που δικαιούνταν ο νομίμως φοιτήσας σπουδαστής που δεν είχε ανάλογη οικονομική δυνατότητα, αφού δεν προστάτεψε ούτε τον εαυτό του ούτε τον πολίτη, κάποια στιγμή αποφάσισε να συλλάβει τον ταύρο από τα κέρατα. Έτσι δίδοντας τον χαρακτήρα πότε εγκλήματος σκοπού και πότε αποτελέσματος στην πράξη της πλαστογραφίας πτυχίου (καμία σχέση με την περίπτωση πλαστογραφίας πιστοποιητικού του άρθρ. 217 ΠΚ), αποδίδει πάντα κακουργηματικό χαρακτήρα σε αυτή, με τις εξής αιτιολογίες:

-Αν ο δράστης συλληφθεί την επόμενη ημέρα της πλαστογραφίας, τελείς κακούργημα αφού προσδοκάς να εισπράξεις όλους τους μισθούς μιας ευδόκιμου τελεσθείσας θητείας στο δημόσιο; Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον εάν είχε ασκηθεί έστω και μία τέτοια δίωξη. Είναι προφανές ότι υφίσταται πλημμέλημα. Εάν όμως το έγκλημα αυτό κριθεί ως «σκοπού» τότε το ποσό που προβλέπεται και προσδοκά να εισπράξει ο πλαστογράφος ξεπερνά το ποσό της πλημμεληματικής μορφής του Ν 1608/1950 και θα πρέπει να διωχθεί με κακούργημα.

-Στην περίπτωση όμως που ο δράστης συλληφθεί μετά από 12 χρόνια, όπως η ένδικη περίπτωση στην οποία αναφέρομαι, το έγκλημά του κάλλιστα μπορεί να κριθεί ως έγκλημα αποτελέσματος οπότε θα κατηγορηθεί για κακούργημα με βάση το εισπραχθέν ποσό. Παραδοχή φυσικά εντελώς εσφαλμένη αφού ερείδεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, αφού ο δράστης και την μία και την άλλη περίπτωση, τίποτε περισσότερο δεν έπραξε. Το μόνο που αλλάζει είναι ο χρόνος διαπίστωσης της πράξης του. Ήτοι γεγονός που δεν μπορεί να ετεροπροσδιορίσει το νομικό χαρακτηρισμό της.

Που ερείδεται λοιπόν η εσφαλμένη παραδοχή: Στο γεγονός ότι η πλαστογραφία και στις δύο περιπτώσεις, δεν αποσκοπούσε στην παράνομη είσπραξη του μισθού, αλλά στην πρόσληψη. Η απολαβή του μισθού, επέρχεται στη συνέχεια διά της ισάξιας παροχής της εργασίας. Και αυτό είναι απλούστατο και δεδομένο.

Ειδικότερα:

Στην ένδικη υπόθεση διαπιστώθηκε η αλλοίωση του βαθμού πτυχίου, από 13,5 σε 18, επί ενός καθόλα τα υπόλοιπα στοιχεία, εγκύρου πτυχίου κρατικής νοσηλευτικής σχολής, εκδοθέντος την ίδια εποχή που ιδιωτικές σχολές εδρασμένες στην περιοχή κατοικίας της κατηγορουμένης (και όχι στην Αθήνα που αναγκάσθηκε η ίδια να σπουδάσει) πουλούσαν τίτλους σπουδών χωρίς να γνωρίζουν καν τους σπουδαστές τους. Η συγκεκριμένη δράστης είχε κριθεί ότι είχε τα νόμιμα προσόντα για να παράσχει νόμιμη εργασία, είχε ταυτόχρονα και άδεια ασκήσεως του επαγγέλματος της νοσηλευτικής και έτσι διορίσθηκε σε θέση που ενδεχόμενα κατά το κατηγορητήριο, θα καταλάμβανε κάποιος άλλος με μεγαλύτερο βαθμό από τον (πραγματικό) δικό της.

Οι θέσεις της ήταν οι εξής και διαπιστώθηκαν περιληπτικά ως κατωτέρω:

-Παραπέμφθηκα για το αδίκημα της πλαστογραφίας μετά χρήσεως σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και σε βάρος τρίτου προσώπου, τελεσθείσα άπαξ, από την οποία η ζημία που προξενήθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο και στο τρίτο άγνωστο πρόσωπο, υπερβαίνει το ποσό των 150.000,00 €, χωρίς να αναλύει και εξειδικεύει ποια ήταν η ζημιά για έκαστο εξ αυτών, ώστε να μπορεί έτσι να προσδιορισθεί εάν εφαρμοστέος κανόνας εν προκειμένω είναι αυτός του άρθρ. 1 του Ν 1608/1950 εφόσον η πράξη στρέφεται κατά του Ελληνικού Δημοσίου, ή το άρθρο 216 ΠΚ και μάλιστα σε ποια μορφή (ως πλημμέλημα ή ως κακούργημα, παρ 1 ή 3), εάν η ζημιά είναι του τρίτου.

Η μόνη κατηγορία που με βαραίνει είναι αυτή της πλαστογραφίας διά της νοθεύσεως στρεφόμενη κατά τρίτου, σε βαθμό πλημμελήματος.

– Ακόμη και εάν είχε κριθεί μη νόμιμη η σύμβαση εργασίας μου, (κάτι που δεν έχει συμβεί), και πάλι θα δικαιούμουν τους μισθούς αυτούς από τη στιγμή που εργάσθηκα, στα πλαίσια των διατάξεων περί αδικαιολογήτου πλουτισμού αφού το Ελληνικό Δημόσιο όλα αυτά τα χρόνια καρπώνονταν την εργασία μου.

-Ο μισθός μου, δεν μου καταβάλλονταν ανεξαρτήτως της παροχής της εργασίας μου. Τότε και μόνο τότε θα μπορούσε να συναρτηθεί με την πράξη της πλαστογραφίας ως άμεση και μοναδική συνέπεια αυτής. Η πλαστογραφία μου εάν συνέβαλε σε κάτι (αφού εγώ το αρνούμαι κατηγορηματικά σε κάθε περίπτωση), δεν συνέβαλε στη λήψη του μισθού, αλλά στην λήψη της εργασίας.

-Αντιθέτως η μόνη περίπτωση κατά την οποία σύμφωνα με την νομολογία (Συμβ Εφετών Εύβ 46/2016 προσκομιζόμενη) δεν μπορεί να συμψηφισθεί η αμοιβή από ισάξια αντιπαροχή εργασίας, υφίσταται όταν συντρέχει ταυτόχρονα εξακολουθηματική απάτη (που δεν συντρέχει εν προκειμένω), προσκόμισης πλαστού πτυχίου (όχι γνήσιου με αλλοιωμένη βαθμολογία όπως εν προκειμένω) χωρίς να υπάρχουν τα νόμιμα προσόντα κατάληψης της συγκεκριμένης θέσης, οπότε έχουμε παράνομη πρόσληψη και κατά συνέπεια παράνομη εργασία. Αντίθετα η δική μου εργασία ήταν νόμιμη. Η εκτίμηση περί «παράνομου οφέλους», είναι εσφαλμένη και αναπόδεικτη εφόσον δεν δικαιολογεί σε τι συνίσταται.

Το συμβούλιο Εφετών δεν δέχθηκε την πρόταση παραπομπής μου της κ Αντιεισαγγελέα Εφετών για το αδίκημα της απάτης. Επίσης η παραδοχή του συμβουλίου Εφετών με την οποία παραπέμφθηκα περί άπαξ τελέσεως της πράξης και όχι εξακολουθηματικώς σύμφωνα με την πρόταση της κ Εισαγγελέως, αυτόματα σημαίνει ότι κατηγορούμαι όχι ότι κάθε μήνα εξαπατούσα και πληρωνόμουν, αλλά μία φορά ότι τέλεσα μία πράξη. Άρα αυτή η πράξη είναι που πρέπει να τυποποιηθεί  ποινικά, ανεξαρτήτως άλλων αδικημάτων στη συνέχεια για τα οποία και ορθώς δεν κατηγορούμαι.

Χρόνος τέλεσης της χρήσης πλαστού τίτλου σπουδών είναι αυτός κατά τον οποίο τέθηκε στη διάθεση του τρίτου (Μαργαρίτης Ερμηνεία κατ’ άρθρ. Ποιν Κωδ 2η έκδοση σελίδα 549, Φίλιππος Ανδρέου Ποιν Κωδ κατ’ άρθρ. ερμηνεία, σελ 834, με παραπομπές και οι δύο στην ΑΠ 1303/2003). Άρα το όποιο δικό μου αδίκημα τελέσθηκε κατά το χρόνο χρήσης του νοθευμένου τίτλου σπουδών, οπότε και έγινε αυτός προσιτός στην αρμόδια υπηρεσία, άπαξ, και θα τυποποιηθεί στον ίδιο χρόνο ως χρήση πλαστού εγγράφου σε βαθμό πλημμελήματος.

-Ακόμη και η παραδοχή (σύμφωνα με την εισαγγελική πρόταση) ότι για την στοιχειοθέτηση της κακουργηματικής πλαστογραφίας αρκεί η ένταξη της πράξης στα πλαίσια ενός παραπλανητικού σχεδίου και ότι με αυτή διαμορφώνονται οι όροι για να υπάρξει στη συνέχεια η παράνομη περιουσιακή ζημιά, προσκρούει στην ανυπαρξία της παράνομης περιουσιακής ζημίας και της παράνομης ωφέλειάς μου, αφού κανείς τρίτος δεν ζημιώθηκε από την παροχή της δικής μου εργασίας και καμία αμοιβή δεν έλαβα χωρίς αντίστοιχη παροχή δικής μου εργασίας. Αντιθέτως ακόμη και σε περίπτωση που η παροχή της εργασίας μου ήταν άκυρη, δικαιούμαι να αναζητήσω την αμοιβή για την πραγματικώς παρασχεθείσα εργασία μου κατά τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, πράγμα το οποίο θα μπορούσα να πράξω και δικαστικά, εάν δεν μου καταβάλλονταν. Πως μπορεί να υπάρχει ζημιά όταν η αποκατάσταση αυτής δεν μπορεί να επιδιωχθεί δικαστικά; Για το λόγο αυτό δεν παραπέμφθηκα και για το αδίκημα της απάτης, αφού το Συμβούλιο Εφετών δέχθηκε στο βούλευμά του ότι αυτό δεν στοιχειοθετείται αφού δεν υπάρχει ζημία όταν αυτή ισοσταθμίζεται με μία ισάξια αντιπαροχή, αναφέροντας μάλιστα και ως σχετική νομολογία την ΑΠ 1464/2008). Κατά συνέπεια εφόσον κρίθηκε ότι δεν υφίσταται ζημία, η παραπομπή μου για πλαστογραφία κατά του Δημοσίου αποτελεί μία πλασματική και μόνο κατασκευή.

2.Εσφαλμένα παραπέμπομαι με τις διατάξεις του Ν 1608/1950 σύμφωνα με τις οποίες για την τυποποίηση της ποινικής συμπεριφοράς δεν είναι αναγκαία η επίτευξη του οφέλους που επιδιώχθηκε ή της ζημίας. Η πράξη όμως αυτή δεν στρέφεται κατά του Δημοσίου, αλλά κατά του ενδεχόμενου τρίτου προσώπου του οποίου τη θέση κατέλαβα, έχει δε σαφώς πλημμεληματικό χαρακτήρα. Ο Ν 1608/1950 δεν τυγχάνει εφαρμοστέος κανόνας, αφού ουδέποτε το Δημόσιο διακινδύνευσε το ελάχιστο. Για αυτό άλλωστε απαλλάχθηκα για το αδίκημα της απάτης.

Το Συμβούλιο Εφετών κρίνοντας ότι η πράξη μου τελέσθηκε άπαξ, ήτοι κατά την προσκόμιση του πτυχίου, ήτοι πριν την δημοσίευση στο ΦΕΚ της απόφασης διορισμού μου, κακώς εφάρμοσε τις διατάξεις του Ν 4022/2011, αφού και το ίδιο δέχθηκε δεν είχα αποκτήσει την ιδιότητα του υπαλλήλου κατά το χρόνο εκείνο. Με βάση τις διατάξεις του Ν 4022/11, διαβιβάσθηκε μετά την τελευταία πράξη η δικογραφία μου στην κ Εισαγγελέα και εισήχθη η πρότασή της ενώπιον του συμβουλίου Εφετών με τις διατάξεις αυτές ωσάν να επρόκειτο για περίπτωση διαφοράς αξιωματούχου με ιδιαίτερη σημασία για την πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας. Εφόσον βέβαια εισήχθη στη συνέχεια και με βάση το άρθρ. 3 ορθώς περαιώθηκε από την κ Αντιεισαγγελέα και το Συμβούλιο Εφετών ….

Ήτοι εφαρμόσθηκε τελικά νομικό πλαίσιο ανάλογο με αυτό που προβλέπεται για τις υποθέσεις του Ν 1608/50.

  1. Ζημία τρίτου δεν είναι δυνατόν να προσδιορισθεί ως προς το ύψος της, αφού κατ’ αρχήν δεν μπορεί να προσδιορισθεί εάν υπήρχε κατ’ αρχήν τρίτος που θα καταλάμβανε τη θέση αυτή. Στην περίπτωση που ήθελε θεωρηθεί ότι επηρέαζε την επιλογή ο βαθμός του πτυχίου, για τη στοιχειοθέτηση της κατηγορίας απαιτείται απόδειξη ότι υπήρχε άλλος συνυποψήφιος με μεγαλύτερο βαθμό πτυχίου από εμένα, που να επέλεξε τη συγκεκριμένη θέση και ταυτόχρονα δεν είχε λιγότερα μόρια από αυτά που συγκέντρωνα εγώ (κοινωνικά κριτήρια, εμπειρία, προϋπηρεσία, χρόνο λήψεως πτυχίου). Δεδομένης της επιλογής νοσοκομείου ως επίσης κρίσιμου παράγοντα όπως αναφέρεται στο υπ’ αριθμ πρωτ. ….. έγγραφο της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής όπου αναφέρεται ότι για την κατάταξη των υποψηφίων ως επιλεκτέων ή μη έπαιζε ρόλο «…η σειρά προτίμησης αυτών (των υποψηφίων) … όπως αποτυπώνονταν στις αιτήσεις τους».

Άρα για να επιλεγώ, ο βαθμός πτυχίου δεν ήταν κρίσιμος και δεν ελήφθη υπόψη για την επιλογή μου. Κατά συνέπεια η όποια δική μου μεταγενέστερη πράξη, ήταν αλυσιτελής και απρόσφορη να επιφέρει αναδρομικά αποτελέσματα, αφού ανεξαρτήτως βαθμού ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΠΤΥΧΙΟΥ, είχα ήδη καταλάβει τη θέση. Η μεταγενέστερη προσκόμιση του νοθευμένου πιστοποιητικού έγινε για να είχα μία καλύτερη τύχη στην επιλογή της θέσης στην οποία θα διοριζόμουν.

Ο ισχυρισμός μου αυτός κρινόμενος ως ουσιώδης εξετάσθηκε τόσο από τη διοίκηση του ΓΝ ….. όσο και από την κ Ανακρίτρια. Ήτοι θεωρήθηκε κρίσιμος για την πορεία της υπόθεσής μου. Υποβλήθηκε λοιπόν το ερώτημα εάν έπαιξε ουσιώδη ρόλο ο βαθμός του πτυχίου μου και δόθηκαν 4 απαντήσεις από:

Α. Το Νοσοκομείο στο οποίο αρχικά διορίσθηκα.

Β. το Διοικητή του νοσοκομείου στο οποίο μετατάχθηκα.

Γ. Στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής που προκήρυξε το διαγωνισμό.

Δ. Στο ΑΣΕΠ.

Όλοι απάντησαν ότι δεν το γνωρίζουν.

Δεν προέκυψε ότι η όποια απόπειρά μου δεν ήταν απρόσφορη να επιφέρει βλάβη, αφού ούτως ή άλλως θα διοριζόμουν όπως υποστηρίζω!

 Το Δημόσιο αποδεδειγμένα σε καμία ζημία δεν υποβλήθηκε εξ αιτίας μου. Τρίτος ζημιωθείς, επίσης δεν υπάρχει. Όχι μόνο παραμένει άγνωστος, αλλά είναι και αμφίβολο εάν υφίσταται ακόμη και ως άγνωστος. Το Δημόσιο έναν υπάλληλο ήθελε, έναν υπάλληλο πήρε.

ΑΚΥΡΟΣ Ο ΟΡΟΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΤΙΣ ΑΔΕΙΕΣ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ.

Ο νέος νόμος (Ν 4442/2016) για την ίδρυση και λειτουργία των Καταστημάτων Υγειονομικού Ενδιαφέροντος – Ζητήματα νομιμότητας περί των ήδη υπαρχουσών αδειών χρήσης μουσικών οργάνων – Πώς πρέπει να κινηθούν οι ιδιοκτήτες ΚΥΕ που εμπίπτουν στο μεταβατικό πλαίσιο του νόμου .

 ΣΧΕΤ:

  1. Άρθρο 80 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (ν. 3463/2006,
  2. Υπ’ αριθμ. πρωτ. 19421/24-6-2016 εγκύκλιος του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Εσωτερικών.
  3. Υπ’ αριθμ. 293/2015 Γνωμοδότηση του Ε τμήματος του ΝΣΚ.
  4. ΚΥΑ ΔΙΑΔΠ/ΦΑ31/21220/1-11-2011 ΦΕΚ Β’ 2496, αλλά και την μεταγενέστερη ΚΥΑ ΔΙΑΔΠ/ΦΑ21/31600/20-11-2013 ΦΕΚ Β’ 3106 (άρθρ. 5 παρ. 1)
  5. Άρθρ. 29, 38 Ν 4442/2016 (ΦΕΚ τ. Α’, 230/7-12-2016).
  6. Υπ’ αριθ. 3/1996 Αστυνομική Διάταξη («Μέτρα για την τήρηση της κοινής ησυχίας»).

Ως Καταστήματα Υγειονομικού Ενδιαφέροντος (ΚΥΕ) κατά το άρθρο 80 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (ν. 3463/2006), ορίζονται τα καταστήματα εκείνα, στα οποία γίνεται παρασκευή ή / και διάθεση σε πελάτες (καθισμένους, όρθιους, περαστικούς) ή διανομή φαγητών ή γλυκισμάτων ή οποιουδήποτε άλλου παρασκευάσματος τροφίμων ή ποτών ή αποθήκευση ή συντήρηση ή εμπορία κάθε είδους τροφίμων ή ποτών, καθώς και τα καταστήματα προσφοράς υπηρεσιών, εξαιτίας των οποίων μπορεί να προκληθεί βλάβη στη δημόσια υγεία (λ.χ. κομμωτήρια).

Με την με αριθμ. πρωτ. 19421/24-6-2016 εγκύκλιο του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, κ. Κώστα Πουλάκη, ρυθμίστηκε το ζήτημα ισχύος των αδειών χρήσης μουσικών οργάνων, οι οποίες εκδίδονται από τους αρμόδιους Δήμους. Η συγκεκριμένη εγκύκλιος κοινοποιήθηκε σε όλους του δήμους της χώρας.

Ειδικότερα, ως προς το ανωτέρω ζήτημα, αποφασίσθηκε ότι εσφαλμένα δίδεται στις άδειες χρήσης μουσικών οργάνων χρονικός περιορισμός, εν αντιθέσει με όλες τις λοιπές παρεμφερείς άδειες οι οποίες δεν υπόκεινται στο χρονικό περιορισμό. Σκοπός του νομοθέτη μέχρι τώρα ήταν να υποχρεώσει τον καταστηματάρχη που επιθυμεί να εκδώσει άδεια μουσικών οργάνων, να πληρώσει τα δικαιώματα της ΑΕΠΙ και να λάβει προηγούμενα δημοτική ενημερότητα. Εάν είχε αυτές τις προϋποθέσεις, ο αρμόδιος υπάλληλος, χωρίς να επανελέγξει εάν το συγκεκριμένο κατάστημα εξακολουθούσε να πληροί τις αρχικές λοιπές προϋποθέσεις αδειοδότησης, προέβαινε στην ανανέωσή της.  Δηλαδή μέχρι τώρα ελέγχονταν τα πάντα, εκτός από τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την έκδοση αυτής καθεαυτής της αδείας μουσικών οργάνων. Το μέτρο αυτό ήτα καθαρά εισπρακτικό.

Η εγκύκλιος αυτή εκδόθηκε επ’ αφορμή της υπ’ αριθμ. 293/2015 Γνωμοδότησης του Ε τμήματος του ΝΣΚ, κατόπιν υποβολής σχετικού ερωτήματος από το ΥΠ.ΕΣ.Δ.Α. η οποία έγινε δεκτή από τον αρμόδιο υπουργό και σύμφωνα με την οποία κρίθηκε ότι:

 «Α) ότι οι Δήμοι δεν μπορούν να ορίζουν με κανονιστικές αποφάσεις τους τη χρονική διάρκεια των αδειών χρήσης μουσικών οργάνων, αφού αυτή έχει οριστεί ως αορίστου διαρκείας ήδη από το 2011, κατά τα οριζόμενα στην ΚΥΑ ΔΙΑΔΠ/ΦΑ31/21220/1-11-2011 ΦΕΚ Β’ 2496, αλλά και την μεταγενέστερη ΚΥΑ ΔΙΑΔΠ/ΦΑ21/31600/20-11-2013 ΦΕΚ Β’ 3106 (άρθρ. 5 παρ. 1) εκτός αν ο ενδιαφερόμενος αιτηθεί μικρότερη διάρκεια και

    Β) ότι η χρονική ισχύς της άδειας χρήσης μουσικών οργάνων είναι ανεξάρτητη από την άδεια που αφορά στα πνευματικά δικαιώματα που χορηγείται από ΟΣΔ (Οργανισμούς Συλλογικών Δικαιωμάτων). Περαιτέρω, η ανάκληση άδειας χρήσης μουσικών οργάνων με μόνη τη λήξη της άδειας δημόσιας εκτέλεσης μουσικών συνθέσεων, δεν βρίσκει έρεισμα στην κείμενη νομοθεσία».

Άρα όποιος διαθέτει παλαιά άδεια λειτουργίας και χρήσης μουσικής ή μουσικών οργάνων (δηλαδή από προηγούμενη χρονιά), αυτή παραμένει σε ισχύ και δεν χρειάζεται να πληρώνει κάθε χρονιά για να την ανανεώνει!!! Άρα σε γενόμενο έλεγχο τα αστυνομικά όργανα δεν μπορούν να απαιτήσουν να τους επιδείξει άδεια μουσικής για την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αφού οποιαδήποτε άδεια και εάν επιδείξει από προηγούμενη χρονιά, Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΜΙΜΩΣ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ, τον καλύπτει!

Αυτό δεν σημαίνει ότι παύει να οφείλει δικαιώματα προς την ΑΕΠΙ, GEA κλπ. Η μη πληρωμή όμως των δικαιωμάτων αυτών πλέον καθώς και των λοιπών οφειλών προς τους Δήμους δεν αποτελεί πλέον αίρεση νομιμότητας της άδειας μουσικής.

Τέλος με το νόμο 4442/2016 (ΦΕΚ τ. Α’, 230/7-12-2016), με τίτλο «Νέο θεσμικό πλαίσιο για την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας και άλλες διατάξεις», στο Κεφάλαιο Ζ’ του οποίου περιέχονται διατάξεις που ρυθμίζουν το νέο πλαίσιο λειτουργίας για τα Καταστήματα Υγειονομικού Ενδιαφέροντος (εφεξής: «ΚΥΕ»), αλλάζει εντελώς το καθεστώς αδειοδοτήσεων. Απώτερος στόχος της ρύθμισης είναι η απλούστευση του νομοθετικού πλαισίου λειτουργίας τους.

Πλέον ο ενδιαφερόμενος που προτίθεται να προβεί στη χρήση μουσικής ή μουσικών οργάνων υποχρεούται, απλώς, να συμπεριλάβει στη γνωστοποίηση που υποβάλει κατά τα άνω για το κατάστημά του και δήλωσή του για τη χρήση αυτή.

Αυτό φυσικά ισχύει μόνο για τα καταστήματα που ιδρύονται από την εφαρμογή του νέου νόμου και εξής (7-12-2016 και μετά), ενώ για τα παλαιά καταστήματα ο ιδιοκτήτης τους δεν χρειάζεται να κάνει τίποτε παραπάνω.

Όσον αφορά τη χρήση μουσικής ή μουσικών οργάνων σε ΚΥΕ, ο νέος νόμος (άρθρο 29) δεν προβλέπει πια, η χορήγηση άδειας μουσικής ή χρήσης μουσικών οργάνων από τον κατά τόπο αρμόδιο Δήμο. Αντ’ αυτού, αναφέρει απλώς ότι δεν απαιτείται πλέον η έκδοση προηγούμενης άδειας της υπ’ αριθ. 3/1996 Αστυνομικής Διάταξης («Μέτρα για την τήρηση της κοινής ησυχίας»), εκτός της περίπτωσης χρήσης μουσικής πέραν του νομίμου ωραρίου, οπότε απαιτείται άδεια χωρίς άλλα δικαιολογητικά παρά μόνο την υποβολή της γνωστοποίησης της λειτουργίας του καταστήματος.

Δηλαδή άδεια εκδίδεται πλέον ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΧΡΗΣΗΣ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ.

ΡΗΤΑ, όσον αφορά τις μεταβατικές διατάξεις του ν 4442/2016  σύμφωνα με το άρθρο 38 παρ. 1 προβλέπεται ότι:  «Το παρόν Κεφάλαιο εφαρμόζεται για τις δραστηριότητες που λειτουργούν μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, με την επιφύλαξη της παραγράφου 4 του άρθρου 30. Οι άδειες λειτουργίας και άδειες χρήσης μουσικής ή μουσικών οργάνων που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα παραμένουν σε ισχύ. Εάν μεταβληθεί στοιχείο της δραστηριότητας με βάση το οποίο χορηγήθηκε η άδεια, ο φορέας του καταστήματος υποχρεούται σε γνωστοποίηση κατά τη διάταξη του άρθρου 28 και εφεξής η λειτουργία του καταστήματος διέπεται από τις διατάξεις του παρόντος.»

Συνεπώς, με βάση όλα τα ανωτέρω, οι νέες διατάξεις εφαρμόζονται για όσες δραστηριότητες λειτουργούν μετά την έναρξη ισχύος του νόμου (δηλαδή από 7-12-2016 που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ).

Από τις διατάξεις του ως άνω νέου νόμου ρητά εξαιρούνται τα Κέντρα Διασκέδασης, δηλαδή οι στεγασμένοι ή υπαίθριοι χώροι συγκέντρωσης του κοινού για την παρακολούθηση καλλιτεχνικού κυρίως μουσικού προγράμματος, με μέγιστη επιτρεπόμενη Α-ηχοστάθμη 100 db, σε συνδυασμό με την παροχή φαγητών ή και ποτών (άρθρο 14 παράγραφος Β’ σημείο 2 της Υ1γ/Γ.Π/οικ. 96967/2012 απόφασης του Υπουργού Υγείας, ΦΕΚ τ. Β’ 2718/8-10-2012). Ως εκ τούτου, για την λειτουργία των Κέντρων Διασκέδασης εξακολουθεί να απαιτείται η έκδοση άδειας από την Αστυνομική Αρχή με βάση τις διατάξεις του Π.Δ. 180/1979, όπως αυτό έχει τροποποιηθεί και ισχύει.

Υπόθεση του γραφείου μας

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΖΩΟΚΛΟΠΗΣ ΚΑΙ ΑΠΛΗ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΣΕ ΑΥΤΗ. ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΑΞΙΟΠΟΙΝΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΣΗ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΩΞΗΣ ΥΦ’ ΟΡΩΝ 4411/16. ΑΥΤΟΤΕΛΗΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ ΕΛΛΕΙΨΕΩΣ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΥ ΛΟΓΩ ΕΥΗΘΕΙΑΣ.

(αρθρ. 34, 42 παρ 1, 47 παρ 1 ΠΚ και 1 παρ 1-3 Ν 1300/82)

 

Αριθμός αρχείου μας 3593

 

Απόπειρα ζωοκλοπής εις βάρος εντολέα μας, ο οποίος διατηρεί ποιμνιοστάσιο στην περιοχή, με συμμετοχή δεύτερου προσώπου ως απλού συνεργού – τσιλιαδόρου. Καταδίωξη και σύλληψη. Το πρωτόδικο Δικαστήριο καταδίκασε τον πρώτο των κατηγορουμένων σε ποινή φυλάκισης 8 μηνών και τη δεύτερη σε 6 μήνες. Στο παρελθόν, οι δράστες έχουν κατ’ επανάληψη μηνύσει τον εντολέα μας για διάφορα φανταστικά αδικήματα, αλλά οι μηνύσεις έχουν τεθεί στο αρχείο με διάταξη του Εισαγγελέα Πλημ/κων αρχικά και με διάταξη του Εισαγγελέα Εφετών στη συνέχεια μετά από έφεσή τους κατά της προηγούμενης διάταξης. Πρόκληση δύο φορές πυρκαγιάς σε εγκαταστάσεις του μηνυτή, από άγνωστους δράστες και με βάσιμες υποψίες τέλεσής τους από τους ίδιους εδώ κατηγορούμενος, χωρίς άσκηση ποινικής δίωξης. Οι μηνυόμενοι στο παρελθόν έχουν κατ’ επανάληψη λάβει τη θέση του μηνυτή εναντίον άλλων κατοίκων της περιοχής, χωρίς οι μηνύσεις τους να ευδοκιμήσουν.

Στο Εφετείο, ο αυτουργός, ο οποίος μετήλθε της ανωτέρω στοχευμένης συμπεριφοράς, προέβαλλε τον αυτοτελή ισχυρισμό περί ευήθειας ζητώντας να κριθεί ακαταλόγιστος.

Το Δικαστήριο, αφού απέρριψε τον αυτοτελή ισχυρισμό, καταδίκασε τον αυτουργό με ποινή φυλάκισης, ενώ όσον αφορά τον συνεργό έπαψε οριστικά η ποινική δίωξη βάσει του Ν 4411/2016, αφού η επιβληθείσα πρωτοδίκως ποινή πριν την έκδοση του νόμου, ήταν μικρότερη των 6 μηνών.

 

Υπόθεση του γραφείου μας.

 

ΑΠΕΙΛΗ ΚΑΤΑ ΣΥΡΡΟΗ, ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΟΠΛΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΠΛΟΧΡΗΣΙΑ, παύση ποινικής δίωξης για τα κατ’ έγκληση αδικήματα λόγω μη προσκόμισης παραβόλου εγκλήσεως.

(αρθρ 26 παρ 1 εδ α’, 27 παρ 1, 45, 94 παρ 1, 333, 94 παρ 1 ΠΚ,  άρθρ. 1, 10 παρ 1, 13α, 14 ν 2168/93)

 

Αριθμός αρχείου μας 3592

 

Ο εντολέας μας στα πλαίσια αυτοφώρου διαδικασίας, οδηγήθηκε ενώπιον του Εισαγγελέα Πρωτοδικών με τις κατηγορίες της απειλής κατά συρροή, παράνομης οπλοφορίας και οπλοχρησίας.

Παύση ποινικής δίωξης για τα κατ’ έγκληση διωκόμενα αδικήματα, λόγω μη αποδείξεως καταβολής εντός 3ημέρου του παραβόλου μηνύσεως.

Μετά από παρεξήγηση πρώτες πρωινές ώρες και μετά από χρήση αλκοόλ, γίνεται από το δράστη χρήση ρεπλίκας όπλου για εκφοβισμό. Ακολουθεί συμπλοκή, ξυλοδαρμός του δράστη (αδίκημα για το οποίο ο ίδιος δεν άσκησε μήνυση) έξω από νυκτερινό κατάστημα και ρίψη του «όπλου» από μη άμεσα εμπλεκόμενο στο επεισόδιο, στη θάλασσα.

Ο κατηγορούμενος υπέβαλε τον αυτοτελή ισχυρισμό ότι το μέσο εκφοβισμού δεν περιλαμβάνεται στις διατάξεις περί όπλων και αίτηση για αναβολή της υπόθεσης προκειμένου να συμπληρωθεί η προανάκριση με την αναζήτηση και ανάσυρση του «όπλου». Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε τον αυτοτελή ισχυρισμό και καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε πολύμηνη ποινή φυλάκισης για το αδίκημα της οπλοφορίας. Τον απάλλαξε όμως από το αδίκημα της οπλοχρησίας δεχόμενο ότι πέραν του εκφοβισμού, δεν έκανε χρήση του όπλου.

Προφανής αδυναμία μας να προκαλέσουμε τη συμπλήρωση της προανάκρισης και να αποδείξουμε ότι δεν πρόκειται περί όπλου, αφού ήδη εκδικάσθηκε η υπόθεση. Ορίσαμε δύτη που θα βουτούσε στο χώρο που ρίφθηκε το «όπλο» και υποβάλλαμε έγγραφο αίτημα προς την Εισαγγελία, προκειμένου να ενημερώσει τα αρμόδια λιμενικά και αστυνομικά όργανα, να παραβρεθούν την αμέσως επόμενη ημέρα της δίκης (δεν έχει μεσολαβήσει χρόνος από την τέλεση λόγω αυτόφωρης εκδίκασης) που θα γίνονταν η κατάδυση για την ανεύρεσή του, παρουσία και του προσώπου που το πέταξε το οποίο και θα υποδείκνυε στο δύτη το ακριβές σημείο της ρίψης. Ανεύρεση του «όπλου» το οποίο αφενός και προφανώς είναι «πλαστικό παιχνίδι» και αφετέρου δεν φέρει βασικά λειτουργικά μέρη όπως επικρουστήρα. Συλλογή του όπλου από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα και υποβολή του στην Εισαγγελία. Συσχετισμός του στη δικογραφία με εντολή του κ Εισαγγελέα.

Ενώπιον του Εφετείου ζητήσαμε την προσκόμιση του πειστηρίου. Το Εφετείο διέταξε πραγματογνωμοσύνη προκειμένου να διευκρινισθεί εάν το μέσο αυτό, περιλαμβάνεται στις διατάξεις της νομοθεσίας περί όπλων και εάν είναι λειτουργικό. Η πραγματογνωμοσύνη αποφάνθηκε αρνητικά και για τα δύο, αποφαινόμενη ότι  πρόκειται περί απομιμήσεως όπλου – ρεπλίκα, για την κατοχή του οποίου δεν απαιτείται άδεια για άτομα ηλικίας άνω τω 18 ετών, η οποία όμως ακόμη και ως ρεπλίκα δεν ήταν λειτουργική λόγω ελλείψεως εξαρτημάτων αυτού.

Σε νέα μετ’ αναβολή συζήτηση, το Τριμελές Πλημ/κείο κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο.

 

Υπόθεση του γραφείου μας.

ΕΚΡΗΞΗ – ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ ΑΠΟ ΑΜΕΛΕΙΑ ΑΠΟ ΥΠΟΧΡΕΟ – ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΝ ΩΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΕ ΒΟΥΛΚΑΝΙΖΑΤΕΡ– ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΑΝ ΤΟ ΘΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΣ – ΠΡΟΣΤΗΣΗ

(314 & 1α  και 315 & 1β ΠΚ)

 

Αριθμός αρχείου Μας 3577

 

Ο εντολέας, ο οποίος διατηρεί κατάστημα επισκευής ελαστικών (βουλκανιζατέρ), κατηγορήθηκε για το αδίκημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια τελούμενο από υπόχρεο. Κατά τη διάρκεια εργασιών ηλεκτροσυγκόλλησης  στο προαύλιο του χώρου του βουλκανιζατέρ, σε ζάντα με ελαστικό υπό πλήρωση, προκλήθηκε έκρηξη, από το ωστικό κύμα της οποίας τραυματίσθηκε ο ηλεκτροσυγκολλητής και έσπασαν τα τζάμια σε απόσταση εκατοντάδων μέτρων.     Ο παθών ισχυρίσθηκε ότι τελούσε σε σχέση πρόστησης με τον κατηγορούμενο που υποτίθεται ότι τον είχε προσλάβει για την εργασία ηλεκτροσυγκόλλησης της ζάντας του ελαστικού και ταυτόχρονα δεν είχε λάβει τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας ως υπεύθυνος του καταστήματος και δήθεν εργοδότης, για την αποφυγή του ατυχήματος.

Ο κατηγορούμενος ισχυρίσθηκε εξ αρχής ότι ο παθών λειτουργούσε ως ανεξάρτητος υπεργολάβος και πέραν από οποιαδήποτε δική του επιστασία και επίβλεψη και ότι θα πληρωνόταν απευθείας από τον τρίτο εντολέα – κύριο του ελαστικού χωρίς να υπάρχει εξαρτημένη σχέση ή σύμβαση εργασίας μεταξύ τους. Ισχυρίσθηκε επίσης ότι η παροχή του έργου έγινε στο χώρο του βουλκανιζατέρ λόγω αδυναμίας του παθόντος να μεταφέρει τη ζάντα του μεγάλου μηχανήματος έργου, στις εγκαταστάσεις του και της αδυναμίας του να το φουσκώνει και ξεφουσκώνει μετά την κάθε ηλεκτροσυγκόλληση για τη διαπίστωση της επιτυχούς διόρθωσης της διαρροής. Ο παθών ισχυρίσθηκε τα αντίθετα καθώς και ότι το ελαστικό είχε ήδη επισκευασθεί κατά το χρόνο της έκρηξης.

Το Δικαστήριο διέταξε πραγματογνωμοσύνη για να διαπιστωθεί εάν επιχειρούνταν ηλεκτροσυγκόλληση κατά την έκρηξη και εάν το ελαστικό τελούσε υπό πλήρωση ή όχι. Η πραγματογνωμοσύνη ήταν θετική στα ως άνω ερωτήματα.

Το Δικαστήριο δέχθηκε ότι δεν υπήρχε καμία σχέση πρόστησης μεταξύ θύματος και κατηγορουμένου και συνεπώς ούτε υποχρέωση επίβλεψης των χειρισμών του παθόντα. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το ατύχημα προκλήθηκε λόγω αμέλειας του παθόντος ο οποίος, αποφάσισε μόνος του να προβεί σε διορθωτική ηλεκτροσυγκόλληση της ζάντας ενώ αυτή έφερε επάνω της ελαστικό υπό φόρτιση.

 

Υπόθεση του γραφείου μας.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ – ΔΥΝΑΤΗ Η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΔΗΛΩΣΗ ΟΦΕΙΛΗΣ ΤΟΥ ΚΑΘ’ΟΥ ΝΠΔΔ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΤΟ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΟ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΗΤΟ ΤΗΣ ΟΦΕΙΛΗΣ Η ΟΠΟΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΝΟΧΗΣ

(άρθρα 623 επ, 443, 625 ΚΠολΔ)

 

Προσωρινό αρχείο

Δυνάμει προκήρυξης περιφέρειας, διεξήχθη ανοικτός διεθνής διαγωνισμός (επαναληπτικός) για την ανάθεση υπηρεσιών μεταφοράς ατόμων για συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Στον εν λόγω διαγωνισμό συμμετείχαν και οι εντολείς μας, ιδιοκτήτες μεταφορικών μέσων, καταθέτοντας προσφορά για τμήματα του προβλεπόμενου από την προκήρυξη μεταφορικού έργου.

Όμως παρά του ότι, όπως προκύπτει από τα υπ’ αριθμ. πρωτ. …και …έγγραφα της καθ’ ης οι εντολείς μας εκτέλεσαν στο σύνολο το προβλεπόμενο από τις οικείες συμβάσεις έργο, και ταυτόχρονα συντάχθηκαν από την καθ’ ης και οι σχετικές καταστάσεις πληρωμής, που θεωρήθηκαν νομίμως για την πιστοποίηση της εκτέλεσης του έργου, δεν εκδόθηκε ποτέ χρηματικό ένταλμα πληρωμής, λόγω τυπικής ελλείψεως στη διοίκηση, αναγόμενη στη τήρηση της οφειλόμενης τυπικής διαδικασίας.

Το οφειλόμενο ποσό έχει καταστεί ληξιπρόθεσμο, απαιτητό και εκκαθαρισμένο όπως προκύπτει από τα ίδια τα έγγραφα της καθ’ ης που αποτελούν πλήρη απόδειξη.

Με έγγραφες δηλώσεις της καθ’ ης, ιδρύεται ενοχική υποχρέωση εκπλήρωσης της αναγνωρισθείσας απαίτησης, αφού συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, οι οποίες συνίστανται στη δήλωση βούλησης του αναγνωρίζοντος αναφορικώς προς ορισμένη έννομη σχέση με πρόθεση υποχρέωσης, απευθυνόμενη προς εκείνον που αποκτά δικαίωμα με την αναγνώριση και την οποία (δήλωση) ο τελευταίος αποδέχεται, ρητώς ή σιωπηρώς.

Οι ως άνω δηλώσεις, οι οποίες είναι διαφορετικές από τη ρυθμιζόμενη από το άρθρο 873 ΑΚ αφηρημένη υπόσχεση ή αναγνώριση χρέους, ιδρύουν νέα αυτοτελή βάση υποχρέωσης προς εκπλήρωση παροχής, ήτοι ενοχή αυτοτελή και ανεξάρτητη από την υποκείμενη αιτία, όταν τούτο θελήθηκε από τους συμβαλλόμενους, οι οποίοι δεν απέβλεψαν μόνο στην παροχή αποδεικτικού μέσου περί της ύπαρξης του χρέους. Αποκλειστικός σκοπός της έγγραφης δήλωσης αναγνώρισης ορισμένου χρέους είναι η προσπόριση στον πιστωτή νέας βάσης αγωγής και η δημιουργία νέου λόγου υποχρέωσης για τον οφειλέτη. Επικουρικά οι ως άνω δηλώσεις συνιστούν αφηρημένη υπόσχεση χρέους, η οποία δεσμεύει απόλυτα την καθ’ ης.

Κατόπιν τούτων το Δικαστήριο δέχθηκε και εξέδωσε διαταγή πληρωμής, ποσού ίσου με το αναφερόμενο ως οφειλόμενο και ληξιπρόθεσμο, στη δήλωση της καθ’ ης.

 

Υπόθεση του γραφείου μας.